Shall we dance?

Of je het nu hebt over de film met Jennifer Lopez en Richard Gere uit 2004 of het absolute icoon uit 1937 met Ginger Rodgers en Fred Astaire, elegantie is de grote gemene deler; elegantie in de beweging, elegantie in de verschijning, elegantie in de synchronisatie van de non verbale lichaamstaal met de muziek. Zoiets waarvan je als jonge mens droomt ooit te kunnen en te kennen en waarvoor het jachtige leven dat we met zijn allen leiden amper of geen tijd overlaat: stijldansen, absolute topsport.
We hadden het kunnen weten, de afgemeten passen, de afgetrimde lichamen, de nauwkeurige handelingen, het oog voor het detail. Er was iets speciaals met deze gasten. Iet herkenbaars en tegelijk niet op zijn plaats in de ongedwongen sfeer van de B&B. Zoals u het inmiddels van ons gewoon bent, bestaat één van onze grote genoegens bij het uitbaten van ons Chatham House by the Sea er in het universum te ontdekken dat voorbij de drempel komt met ieder nieuwe gast, in zoverre natuurlijk, de gast hiermee instemt.
Kol SBH o.r. Kolonel Stafbrevethouder op rust. Dat legde natuurlijk de kaarsrechte rug en de energieke tred uit, maar dan alleen in zijn hoofde. Mevrouw was zonder twijfel even fit en agiel.
En ja, zo bleek, onze intuïtie bedroog ons wederom niet. De Kolonel en zijn echtgenote waren, of liever zijn, volleerde dansleraren die hun vrienden-pupillen meenamen naar een ” candellight diner gevolgd door soirée dansante” in het Fort Napoleon in de duinen naast the City by the Sea. Tja waar anders of beter dan in een militair bouwwerk dat geconverteerd werd tot een schitterend restaurant als je, éénmaal op rust, je je leven een zo leuke invulling kan geven. Heel toepasselijk, toch? Nog maar eens het bewijs dat de pensioengerechtigde leeftijd op vandaag lang niet het einde van een actief en aangenaam leven hoeft te zijn.
En toen beide koppels later die avond naar “het bal” vertrokken moesten we onwillekeurig denken aan de lyrics van de ongeëvenaarde Irving Berlin, keurig uitgedost in een eigentijdse versie van Top Hat:

I’m puttin’ on my top hat,
Tyin’ up my white tie,
Brushin’ off my tails,
For I’ll be there,
Dancin’ in my tails.

en met een sprongetje naar dat ander meesterwerk:

Now, if you’re blue
And you don’t know where to go,
Why don’t you go where fashion sits,
Puttin’on the Ritz.

Zelden ‘s anderendaags zo voldane mensen gezien, honderduit over een verrukkelijke avond vertellend.
Toen we van hen afscheid namen zagen we tevreden mensen die we, in onze verbeelding, zo langs Park Avenue zagen flaneren met in de oren die onvergetelijke melodie uit 1927.

Oostende blijft ons verrassen.
Shall we dance, my dear?

Geef een reactie