Sangonini? Sangote!

Sangonini? Sangoté! Lala malamo? Mmmmmm!

Het hele kleine beetje lingala dat ik (nog) ken gebruik ik om de schoonmoeder van Alain Remue goede morgen te wensen en te informeren of ze lekker geslapen had; waarop een bevestigend antwoord kwam.

Alain Remue? Jawel, Alain Remue, bevelvoerend officier van de cel vemiste personen. Uw weet wel, die enkele politieman die niet in zak en as bleef zitten toen bleek dat de Belgische politiediensten zowat alles fout hadden gedaan wat kon fout gedaan worden rond de onrustwekkende verdwijning van minderjarigen. Van de slechtste leerling in de klas promoveerde hij, door inzet en visie, tot de leraar van de klas. Die man, die ik ondanks alles nog steeds mijn vriend mag noemen, vertrouwde ons zijn schoonmoeder, zijn echtgenote en zijn dochter toe voor, nota bene,  twee overnachtingen in onze B&B.

Wat een driegeslacht. De schoonmoeder, 79 lentes jong, statig en aantrekkelijk zoals tanende exuberante schoonheden kunnen zijn, mooi op iedere leeftijd, met pretlichtjes in de ogen, vulde de ontbijtkamer van bij haar binnenkomen. Ze had er zin in. Oostende! Zoveel mooie herinneringen. Wat een levensverhaal! Negentien en met haar echtgenoot, ambtenaar bij de Force Publique in onze voormalige kolonie, zes jaar alleen op de evenaar gewoond. Ergens in de brousse. En dan, zoals zovelen, in 1960, dringend maar nadrukkelijk gevraagd om terug te keren naar het vaderland. Het Hotel Métropole op de Place de Brouckère te Brussel. Toute une histoire, tout un monde. Vervolgens de totale ommezwaai, de reconversie naar juwelier in de Mageleinstraaat te Gent. Het is daar waar Christine, Stientje, mevrouw Remue, zoals ze zichzelf terecht fier noemt, geboren wordt en haar jeugd doorbrengt. Haar groot  hart op tong, begaan met haar mama, vrede nemend met de impact die het werk van Alain op hen heeft, grondig en gulzig genietend van een dagje huppeldepup met mama aan zee. Beiden koket op stap. Terug mooi om te zien.

De tweede dag werden ze vervoegd door de dochter. Uitermoede moest Chritine nog maar eens horen hoe goed ze op haar vader trekt, die dochter. Die oogjes, de neus, de mond, de non verbale communicatie. Onmiddellijk onze poes knuffelend, dezelfde innemende persoonlijkheid.

En daar zaten ze dan: het driegeslacht, die morgen aan de ontbijttafel.. Elk op hun manier,  om ter mooist, om ter liefst, om ter tofst.

Wel Alain, je bent omringd met evenveel schoonheid als je in jezelf draagt en uitdraagt; Wij zijn alvast heel fier jou onze vriend te mogen noemen. En ja, we hebben je dames om toestemming gevraagd om dit te schrijven!

Geef een reactie