Overlevering.

Overlevering, zo leert men ons in de middelbare school, is één van de bronnen waardoor we meer vernemen over onze geschiedenis; Een kanaal via hetwelk we vernemen van waar we komen en een tipje van de sluier opheffen over waarheen we gaan. Voorwaar een ingewikkeld begrip voor de pubers die we op dat ogenblik zijn. Je krijgt er dan een uitleg bij over legenden, sagen, en andere volksverhalen, maar dat blijft toch weel heel abstract.

Heel spontaan kwam de herinnering aan die geschiedenisles terug toen ik ons tweede koppel gasten aan de ontbijttafel met mekaar zag en hoorde keuvelen. Grootmoeder en kleindochter. Een gesprek tussen een rijpe zestiger en een jonge tiener. Vol verhalen over vroeger; over grootvader die er niet meer is, over souvenirs aan Oostende en Knokke. Hoe grootvader, die eigenlijk na de dagtaak liever thuis voor de buis zat, toch nog naar de zee kwam om zijn vrouw plezier te doen. Een wandelingetje, een terrasje, een garnaalkroketje, en dan weer naar huis.

Ongedwongen, ondoordacht en toch doeltreffend normen en waarden doorgeven, herinneringen creëren en terwijl met besliste hand  omzwachteld met een fluwelen handschoen, eetgewoontes bijsturen.

Overlevering, zo dacht ik, hoe efficient, hoe effectief en toch…. hoe lief.

Geef een reactie