Le Grand Meaulnes

Het wordt zo stilaan een herkenbaar patroon voor ons.
Nieuwe gasten bieden zich aan en we verwelkomen hen hartelijk. Ze zijn uiteraard zo verschillend als ze talrijk zijn; maar voor ons blijft de nieuwsgierigheid dezelfde. Van waar zouden ze zijn? Wie zijn ze? Hoe hebben ze onze B&B ontdekt? Wat brengt hen naar de stad aan zee? Even zo veel verschillende onschuldige vragen als er verschillende antwoorden zijn waarop onze gasten net zoveel antwoord geven als ze zelf willen uiteraard.
En zo geschiedde het vorig weekend met twee Limburgse dames die een meisjesweekend aan zee hadden gepland.
Suikerzoete lieve vrouwen met een verhaal uit de zorgsector. Ook het veelgehoorde traject van de wegtrek uit de geboortestreek wegens schaarste in de werkgelegenheid en de veelvuldige bezoeken aan “de streek”
Het voor de geboren en getogen Gentenaars die we zijn en blijven evenzeer herkenbaar gevoel dat je je geboortestad nooit verlaat, niet in je hart.
En toen kwam een verhaal dat me onwillekeurig aan Augustin Meaulnes deed denken. Het hoofdpersonage uit de mysterieuze roman van Alain Fournier die zoveel generaties adolescente en jongvolwassenen mannen begeleid heeft in hun zoektocht naar de ware liefde.
Eén van de twee dames was eigenlijk naar Oostende gekomen om haar jeugdliefde die ze in tientallen jaren niet meer gezien had, op te zoeken.
Een onvervulde liefdeswens die al heel, heel lang met stipnotering op de to do list stond.
De andere dame, geplaagd door een spierletsel, was tot observatie gedwongen gereduceerd. De parallel met het rollenspel tussen Augustin Meaulnes, dit le grand Meaulnes en zijn maatje François Seurel lag voor de hand, maar dan omgekeerd. Vrouw gaat op zoek naar de mysterieuze man en vriendin observeert.
Het was met een warm hart dat we hen zagen vertrekken. Blij, opgetogen maar toch een beetje bang. Wat als het tegenvalt?
Misschien een beetje, een ietsiepietse, impertinent vroegen we of we op de hoogte mochten blijven van het resultaat van de queeste. En ze zei voorwaar toe, tot ons groot genoegen.
Gisteren kregen we eindelijk nieuws. Had Yvonne Augustin gevonden?
Het antwoord was: bemoedigend. Vrij vertaald: hoopvol.
Wij van Les Pâquerttes gunnen het haar alvast van harte. Laat Penelope nu maar eens thuis komen bij Odysseus voor de verandering. En laat Oostende maar een fertiele voedingsbodem zijn voor verliefde zielen en warme harten.
Het wordt voorwaar een mooie zomer in het Chatham House by the Sea.

Geef een reactie