kleurloze caleidoscoop.

Kleurloze caleidoscoop; een contradictio in terminis?

Niet echt, niet aan onze ontbijttafel, niet eergisteren;

We boekten voor het eerst full house en dus hadden we acht mensen aan de ontbijttafel. Acht! Toch een beetje faalangst.

Gezellige drukte onder mekaar en, behalve een uitgelopen spiegeleitje, verliep alles naar wens. Althans dat hopen en denken we.

En toen viel het me op. Een monochrome, multiculturele caleidoscoop. Sint-Lievens Houten, Hoesselt, de streek van Aalst, Gent. Als je ver genoeg achteruit gaat in de tijd, zonder twijfel even multicultureel  als Vlaanderen regio’s kent. En toch goedlachs met mekaar pratend, ervaringen uitwisselend, benieuwd maar gereserveerd informerend naar mekaar, mekaar aanrakend om daarna nooit meer te ontmoeten. Onuitgesproken open staand voor de andere, al weze het een kort moment, in de wetenschap, bewust of onbewust, van gedeelde normen en waarden. Verscheidenheid in gemeenschap.

Neen, dit Vlaanderen van de knipoog, de gulle lach, de kwinkslag en het ab initio verworven vertrouwen tot bewijs van tegendeel; dit Vlaanderen hoeft niets te vrezen. Dit Vlaanderen zit propvol onuitputtelijke samenlevingsbrandstof met een octaangehalte dat iedere origine doet meedoen  en vragen naar meer.

Een kleurloze caleidoscoop? Jawel hij bestaat, we zagen hem en het was mooi.

Geef een reactie